عطر سه شنبه ها

یا مَنْ لَهُ الصِّفَاتُ الْعُلْیَا

یک جای دعای روزهای سه شنبه هست که خیلی دوستش دارم. یعنی خیلی از اوقاتی که رسیده ام و این دعای کوتاهِ حدودِ یک صفحه ای را خوانده ام، به این بند سه جمله ای که رسیده ام، مکث کرده ام و آهسته مرورش کرده ام، شاید محض تأکید بیشتر، شاید چون لزوم ش را بهتر درک کرده ام و بیشتر خواسته امش، که طالبش هستم... به خصوص بند سومش را که گاهی بین آیه های قرآن هم خوب یافته امش... همان تکه که میگوید:
اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مِنْ جُنْدِكَ فَإِنَّ جُنْدَكَ هُمُ الْغَالِبُونَ
خدايا مرا از لشکر خود قرار ده، چرا كه تنها سپاه تو است که پيروز است
وَ اجْعَلْنِي مِنْ حِزْبِكَ فَإِنَّ حِزْبَكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
و مرا از حزب خویش قرار ده كه فقط حزب تو رستگارند
وَ اجْعَلْنِي مِنْ أَوْلِيَائِكَ فَإِنَّ أَوْلِيَاءَكَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
و از دوستان و اولیائت قرارم ده كه برای دوستانت، نه خوف و ترسى هست و نه حزن و اندوهی...
فکرش را بکن، چه بهشت میشود اگر هیچ خوف و ترسی نباشد و هیچ حزن و اندوهی به آدم نرسد. شاید از بهترین و بالاترینِ نعمت ها. بی هیچ ترسی و هیچ غم و اندوهی... اگر ایمانم/مان چنان بود.... اگر از دوستان و اولیاء خدا بودم/یم... اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مِنْ أَوْلِيَائِك...